Beste sympathisanten,

Enkele weken geleden zijn we weer met een delegatie van de Stichting Kifaia afgereisd naar de Gazastrook om daar een intensieve training te geven aan onze Palestijnse collega’s.

Gelukkig was ‘het lot’ ons dit keer heel gunstig gezind en konden we zonder noemenswaardige problemen de Gaza-strook in- en uitreizen. Een verademing na de frustrerende reis van mei jl. waarin een aantal collega’s er niet in konden en Anja Meulenbelt lange tijd er niet uit kon. Het weerzien met onze vrienden en collega’s was (opnieuw) meer dan hartverwarmend. Het is voor een buitenstaander nauwelijks voorstelbaar hoe belangrijk het voor de Palestijnen is dat er nog mensen zijn die, tegen alle politieke, militaire en economische tegenspoed in, blijven geloven in vrede en rechtvaardigheid en die hen blijven steunen. Dat ondervonden ook Helma Kloosterman en Karin van der Ven, die vanuit een persoonlijke belangstelling ons deze keer vergezelden. Naast de talloze indrukken die ze opdeden was vooral dat gevoel van welkom zijn, van lid zijn van de grote familie, zeer aangrijpend.

Voor mij (Joes Meens) was het een weerzien na 9 maanden met Gaza. Qua tijd lijkt dat een korte periode, maar de confrontatie met de gevolgen van de bezetting, de economische wurggreep en de alsmaar voortgaande vernietiging van infrastructuur, huizen en boomgaarden ronduit schokkend!!! En het komt allemaal zo dichtbij: zo is enkele maanden geleden het huis van de familie van Youssouf en Qassim (resp. fysiotherapeut en chauffeur van het zuid team) in Rafah plotseling ’s nachts door een bulldozer verwoest, alleen maar omdat ze de pech hadden een huis te hebben dat te dicht bij de grens zou liggen. Ze hebben nauwelijks de tijd gehad om hun meest dierbare spullen in veiligheid te brengen en wat voor gruwelijke indruk dit op hun kinderen heeft gemaakt laat zich raden. En zoals Youssouf en Qassim, zo zijn er zovelen…..Er is een schrijnend gebrek aan gezond drinkwater, de voeding wordt steeds eenzijdiger, veel gezinnen kunnen nauwelijks nog vlees of vis betalen en er is heel veel militair geweld. Maar de drang tot overleven is niet onder woorden te brengen. Hoelang zal het nog duren voordat Israël inziet dat militair geweld, geografische isolatie en economische ‘de-developement’ volstrekt zinloos zijn en op langere termijn niets uithalen, zelfs contraproductief zullen zijn?
Om onze samenwerking met de Palestijnse collega’s meer basis en diepgang te geven zijn we begonnen met de ontwikkeling van een leergang die aan het eind recht geeft op een diploma. Het gaat met name om samenwerkingsvaardigheden op het gebied van multidisciplinaire zorgverlening en persoonlijke ontwikkeling van de medewerkers. Ook zal er veel aandacht besteed worden aan deskundigheidsbevordering op het vlak van veel voorkomende medische, verpleegkundige en psychosociale problematiek, zoals wondverzorging, revalidatie, depressiviteit en traumahulpverlening. Onze Palestijnse collega’s zijn erg enthousiast over de leergang. In toenemende mate kunnen we inspelen in waar daar behoefte aan is, oftewel vraaggestuurd werken. Zo’n plan vraagt van de mensen daar dat ze intensief met ons communiceren, dus met e-mail om leren gaan. Dat begint te werken, deze week kwamen achter elkaar de huiswerkopdrachten bij ons binnen. Het is hartverwarmend om te zien met hoeveel inzet en enthousiasme aan deze opdracht is gewerkt, en dat in deze moeilijke tijden. Ondertussen is het bestuur van het NCCR, de koepelorganisatie in Gaza in overleg met het ministerie van het Palestijnse Gezag om het diploma een officiële status te geven. Iedereen heeft binnen de gestelde termijn zijn materiaal aangeleverd en we zij druk bezig om hier feedback op te geven.

Verder zijn we veel mee geweest op huisbezoeken in Gazastad en in het zuiden waar we al lang niet meer waren geweest door de afsluitingen. Indrukwekkend werk van onze collega’s bij soms schrijnende gevallen, een meisje dat na een schot door een tank voor het eerst weer een paar pasjes kan lopen, een jonge man die in zijn hoofd is geschoten en niet meer kan praten, elke cliënt heeft een eigen verhaal en vereist een eigen aanpak. We hebben deze reis vooral heel veel aandacht besteed aan het coachen van de teams. Ook hebben we een paar trainingsdagen besteed aan de onderlinge communicatie en samenwerking, en aan de vraag: hoe hou je het vol en blijft er bij in balans. Het management kreeg een workshop aangeboden over leiderschap door Jan Andreae, die naast traumahulpverlening gespecialiseerd is in individuele- en groepscoaching. Helma Kloosterman heeft haar deskundigheid op het gebied van boekhouding èn ICT aangeboden om het management te ondersteunen bij de afwerking van begroting en jaarverslagen.

Het was erg hard werken maar ook erg een zeer vruchtbare week. Onze Palestijnse collega’s en wijzelf waren fysiek aardig uitgeput aan het einde van de week, maar het is ook opvallend hoeveel mentale energie zij en wij door zo’n week opdoen. Kortom, we zijn teruggekeerd met een koffer vol nieuwe ideeën en boordevol inspiratie. Wij gaan door en hopen op uw steun.

Joes Meens.